Bir dönemeçte gibiyim,

Semtin sokakları ıssız,

Yağmur çiseliyor,

Yolun kenarı bir ufak kız çocuğu,

"Baba" diyor,

..Ben gittim

48

eski bir fotoğrafına denk geldim bugün
günler monoton şekilde birbirini kovalarken
farkettim ki ben seni kendime anlatırken
yüz hatlarını dahi anımsayamıyormuşum
öyle zaman geçmiş ki..
gözlerini devirmiş bakıyorsun öylece oturduğumuz masaya
kim bilir günlerden hangisi
sana geleceğime dair ümitlerle doldurduğum benliğime ait
o masalar bile aynı değil artık
biliyorum ya
yine de fotoğrafında gözlerin dönüp bana bakacakmış gibi
yine dudaklarından bir martı havalansa da ben yaşadığıma inansam gibi
karşılığını kaybedene kadar sözlerimi dinlediğin günlere dönsem yine
sesinin mahrumiyetine takılı kalmışken günlerim
gece yarısı şiirleri.. seni beklerken geçen sessiz karanlıklar
yüzünü unutmamaya and içmiş ellerim
gözlerin yine gülecekmiş gibi içten içe kirpiklerin el verse
gülecekmişsin gibi
dönüp geleceğimi bile bile
 uğurladığın zamanlar gibi beni sensizliğe

çy

uykulu görünüyordu, uykuluğunun içinde

kedi mayışması dedi, peki dedim 

çay yapıyım istersen? açar hem uykunu 

midem yanıyor dedi evde de mide hapı kalmamış fazla

eczaneye gitsem? yok dedi sen otur ben kalkarım elbet

zaten yapılacak işlerim var. 

ne işi ya güzelim havada dedim

yağmur yağcak bak gör bacaklarım tuttu yine dedi

otuzuna gelmeden doksanını yaşıyosun kafanda dedim

o kadar olur mu hakkaten ya ? dedi

ne olur mu dedim 

doksanını görür müyüz acaba dedi.. 

ocaktan fokurdama sesleri geldi ki bi an donu verdik öyle

ben şu çaya bakiyim bi dedim 

çayı ne zaman koydun ki ? dedi

çayı ne zaman koydum dedim kendi kendime

uykuluğun içinde uykumu bölüyordum

..

gece söylentilerine karışıyor durgunluğun, soluk alış-verişlerin sokak çocuklarının zulasında ayrı bir girdap, nasıl korkuyorum biliyorsun yalnızlığından, bilmesen bile söylenmiş sözlere inat dursun öyle bir köşede, cesur olmaya sebep haber bültenleri, ağzının kenarı kanamıştır belki biraz, belki çatlamış dudağın kuytu köşelerinde odanın. yeniden doğrulana kadar; bu insafsız, kör, gözü dönmüş insanlara rağmen yere basan ayakların, elinden tutmaya yeminli şarkılar. öyle yasak ve ulaşılmaz, genel kimselerin anlamlandıramadığı zamanlardan sözlerini.

kış

bazen tanıdık bir rüzgar gelir dokunur
yanağının hassas kenarına
sanırsın ki busesidir ilkbahar gecelerinin
aldanır tüm benliğin
yeşillerin tomurcuğuna
ürperir bedenin
evin buğulu penceresinden bakarken
anlarsın kış yakındır
uyku zamanı gelmiş hayatın
bir tebessüm geçer gider dudağın kenarından
canlanır geceyarısı fikirleri
birbirine değmeyen kar taneleri gibi
birbirine dokunabilmek için can atacağın günlere dair..

'bir evimiz olsun,

 yalnızlığı süpürelim odalarından'

gece yarısı. şarkılarımızla örtüyoruz birbirimizi, hani diyorum; güneş doğmasa, saati gelmese de kapımızı vurmasalar, alacaklı gibi. zamansız olsak; şarkılarımızı örten tavanımız altında.. hani diyorum; uyusam saatlerce, üç dört gün belki, belki senelerce; ufak ellerin olsa da bir daha uyandırmasalar..

hakkı yoklar sokağının köşe başını tutmuşuz,
güya mahallenin ağır abileriyiz de sesimiz gür çıkacak,
her sabah başka rehberden siliniyoruz, 
manidar laflar katılıyor lugatımıza her akşam;
toplasak tüm sakinlerini sokağın üçyüz sayfa roman olacak,
öyle de azız ya, az bulunan güzeldir.

ölü dudakların yatıyor
izin kalmış yastığımda
bir de bırakmayan baş ağrısı geceleri;
pencereleri açık bırakırdın sen
saçlarımız ıslakken hala

çiğ yalnızlık geçiyor
kuru boğazından
ülser.. diyor bilenler
uyutmaz geceleri

uykufelci

korku filmi oynuyor penceremde 

saçların kızıl, ay siyah

beyaz-gri geçiyor bulutlar tek sıra

sen, ben eksik.. onlar çok fazla

yalnızlık korkun

bir bardak altlığında yanıyor bir yanım
gecelerim soda düşleri ve sen,
bir küçük sigara dumanında
karanlıkta okunmuş şiirlere karışıyoruz,
uykusuzluğa daha alışmamış zihnim
sıcaklığıyla buluşuyor gece kahvelerinin
bir bardak altlığında üşüyor bir yanım
sonrası yeminler, sözler, anlatılagelenler
sonrası kabulleniş
sorgulamadan gece yarılarını
dolu yatağını, düşlerini, gülüşlerini
sonrası suskunluk
ve hayallerini, kulaklarımı tıkasamda
kelimelerini; sırtıma saplanan...

kına

nedensiz dinletiğin şarkının ismi gibi
beyaz bir kedi de içim cız etti bugün
gökyüzü açıktı
sen bana söylemiyordun o şarkıyı artık;
yazdıklarım sağdan okunuyordu gözünde..

kazan

her kararımıza yalancı sesler şahitlik edecekti

önceleri alışırız sandık bu kasırgaya

şiddetlendikçe savrulacağımızı bilerek

sen kuru çınara tutundun

ben rüzgarla yüzen yaprakları kovalıyordum

sana tutunamamak oyunuyla 

sarsılıyordu benliğim

yalancı şahitliklere gülüyordu kuru gerçekler

ve sen kuru gerçeklere kapıldıkça 

ben hayallerimle sürükleniyordum

cadı kazanı gibiydi kararlarımız

sen, ben içinde

birbirimizin olamamak üzere, birbirimize karışıyorduk

bazen sesleniyorum sana
kediler uyanmışken sokaklarda
mahallelerden yankı buluyor sesim
bir kahvaltılık çayın demine karışıyor
boş bardaklarında sabah vakti meyhanelerin
toplamaya çalışıyorum bir önceki gecenin sarhoşluğunu
duvarlar üzerimi örtüyor üşümemem için sabahları
bir kız çocuğu beliriyor kapalı kapılarımın önünde
sesi kırık, yüzü buzlu camdan yansıyor yüzüme
seslenişlerime karşılık veriyor senden farklı
kediler uyuyor, çay bardakları boşalıyor
meyhaneler geceye demleniyor
bir yıldız kayıyor gökyüzünden
sensin biliyorum ki yalnız kalıyorum karanlıkta
kız çocuğu konuşuyor, 
ben senin sıcaklığında uyuyorum, uyanmamak üzere
gece üşütüyor..

yapacak bir sey

uygun adim terk ediyorsun beni
seklen ic tuzugune uygun
bense dusunuyorum
biraktigin postallar kac safak daha
acitacak canimi
engel olacak yurumeme..

sen en guzeliydin gecenin
ve bilmezdin
uykunun en guzel yerinde
bana donunce gozlerin
isigin dolardi odamiza
ay bile kiskanirdi parlakligini
dikkat cekebilmek icin
bize rastlantilar yollardi
ve ben yildizlarinin merkezinde
hayrandim sana
nafile siirler arardim
guzelligini anlatacak...

düş

sana bıraktığım defterden dökülse sözcüklerim
bir gece yarısı evinde yalnız otururken
televizyonun ışığından yansısa duvarına
korksan yersiz
korkularımız gibi açıkta kalsan
sonra gitmek zorunda olduğu yollara katlandığımız hayat çıka gelse
öylesi daha az kaos diye yaptığımız seçimler
sonra yakalasa bizi yakamızdan
silkinsek bir ilkbahar güneşi altında sen kitap okurken çimlerde
giderken sırtını neden döndün bana desen yine
yine ben sana düşsem
ki sen bir kuyu
benim soluğum kesilse gecenin bir yarısı
pencereden sen baksan
ben sokağında;

bir ip, tırmanmaya çalışan tırnaklarım, sıcaklığım, gözyaşlarım, gülümsemelerim, gözlerin, ellerin ve bir kuruntu dolusu çantan, ürkek aramalarım, cevapsız sorularım, gitmelerim, gitmelerin, ve kesik sularında boğulsam..

ki bir araba bulsa beni plakası olmayan
ki bir sen bulsan beni ismi olmayan
ki ben yine de
günleri beklesem, saatleri ayarlasam sana göre,
televizyon kapansa sonra
sözcükler bir oyun oynasa
gözlerimi açsam
gözlerin olsa

“şarkılar var; kısmi saatlerinde yalnızlığımızın, seni bana bırakan..”