oda

ve bir sabah uyandığında kendini buldu '..
odasının kapısı kapalı
ters dönmeleri sancılıydı
açmasınlar diye bekledi kapısını
ne açılmak istiyordu
ne açıkta kalmak

rüyaları ihanet etti kendisine
çocuklar vardı önceden
toplanıp hayalden şatolara saldırırlardı
o çocuklardan da olmadı
suçu neydi? böyle kalmasının.. sebebi ?

açlığını bastırdı
nicedir gördüğü sadece boş duvardı
kapı aralanırdı kimi zaman
boş bir rüzgar
hoş bir serinliğin
kırıntılarından ayrılıp ona uğrardı

sonra uyudu bir gün
rüyasında bembeyaz ormanın tek yeşil insanıydı
koştu beyazın karartılarının dibinden
bir yeşil daha görmek için yeniden
ayağı takıldı
yuvarlandı
gözlerini açtığında..
bir sabah odasındaydı
yeşile boyalı penceresinden kulaklarına gelen
'siz olmasanızda kendime yeterim ben'

yol.

korkunç bir tufanın
sakin kıyılara vurduğu rüzgardı
yalanlarımız..
kuytulara çekilmiş hecelerimiz
beyaz bulutlara yapışmış
dolanıyor üzerimizde.
inatçı rüzgar dağıttığında
beyazlarını
mavi gökyüzünden;
korkuyorum.
yeniden,
yol bulabilecek miyiz
birbirimize ?

sıradan olmamak adına
sıradanlığa sarılmak
işte içinden çıkılmaz tüm mesele bu..

gidiş

gidişini bekledim ben
dört duvar,
toplamda sekiz ayakkabı
iki balkonlu bir evde.
balkonu adalara bakardı;
hiç adlarını ezberleyemediğim adalar..
bazen vapur geçerdi gözlerimin önünden
sonsuz mavide süzülen balon gibi
kim bilir nerede
hangi zaman ve mekanda
birilerinin elinden kayıp gitmiş
bir balon gibi.
içinde taşıdıkları benim için
korkuluk sınırları kadardı.
keşfetmeye çalışsam düşücektim boşluğa.
gidişini bekledim o yüzden
korkuluklardan bakmak daha kolaydı sana
adımımı atsam düşücektim çünkü
gülümseyen bir martı gibi;
sana, adalarına, vapuruna, maviliğine
ben giderken
sen bakacaktın
gözleminin dar olduğu
akşam güneşi vuran
balkonundan
adlarına

dalga

şimdilik yitik bir oyun var elimizde
en güneyinden doğusuna kıtalarımızın
düşüncesizce yazılmış yazılarımız siliniyor
dalgalar vurdukça yazıların üzerine
bir yelkenli de umutlarımız
sallanıyor bir göğe bir derinlere
canımız yanıyor; neşeleniyoruz izledikçe
buluncaya kadar yeni kıtaları
bizde dalgalanıcaz dalganın köpüklerinde

oge

alevden bir top sekiyor
gökyüzünün yüksek kulesinden
biz senle
senle biz
dünün kandırmacalarındayız hala
üstümüzden kaldırabilirsek alevin küllerini;
'ihtiyacın neden
sevilmeye? kendini farkettirmeye ?'

ikincil kişi bakışı

tüm kaleleri işgal edilmiş
zaferimin
fazladan giydiklerim vardı üzerime
sarayımda üşürüm diye
şimdi teker teker atarken yüksek
bakışlarımı üzerimden
yüksekten baktıklarımın yanına
iniyorum
elimde tacım bir başkasına krallığı için
hizmet etmeye istekli
bense karışacağım insanlarımın arasına
hiç bir şey olmamış gibi
anlayışlara sığınarak
kötü olan ben değil
onlarmış gibi