gece yarısı. şarkılarımızla örtüyoruz birbirimizi, hani diyorum; güneş doğmasa, saati gelmese de kapımızı vurmasalar, alacaklı gibi. zamansız olsak; şarkılarımızı örten tavanımız altında.. hani diyorum; uyusam saatlerce, üç dört gün belki, belki senelerce; ufak ellerin olsa da bir daha uyandırmasalar..

hakkı yoklar sokağının köşe başını tutmuşuz,
güya mahallenin ağır abileriyiz de sesimiz gür çıkacak,
her sabah başka rehberden siliniyoruz, 
manidar laflar katılıyor lugatımıza her akşam;
toplasak tüm sakinlerini sokağın üçyüz sayfa roman olacak,
öyle de azız ya, az bulunan güzeldir.

ölü dudakların yatıyor
izin kalmış yastığımda
bir de bırakmayan baş ağrısı geceleri;
pencereleri açık bırakırdın sen
saçlarımız ıslakken hala

çiğ yalnızlık geçiyor
kuru boğazından
ülser.. diyor bilenler
uyutmaz geceleri

uykufelci

korku filmi oynuyor penceremde 

saçların kızıl, ay siyah

beyaz-gri geçiyor bulutlar tek sıra

sen, ben eksik.. onlar çok fazla

yalnızlık korkun

bir bardak altlığında yanıyor bir yanım
gecelerim soda düşleri ve sen,
bir küçük sigara dumanında
karanlıkta okunmuş şiirlere karışıyoruz,
uykusuzluğa daha alışmamış zihnim
sıcaklığıyla buluşuyor gece kahvelerinin
bir bardak altlığında üşüyor bir yanım
sonrası yeminler, sözler, anlatılagelenler
sonrası kabulleniş
sorgulamadan gece yarılarını
dolu yatağını, düşlerini, gülüşlerini
sonrası suskunluk
ve hayallerini, kulaklarımı tıkasamda
kelimelerini; sırtıma saplanan...