nnnera

yaratıcılığımda öldü senle beraber
niçe öldürdüyse eğer tanrımızı
sen beni öldürdün yazılarında bile bırakmayarak

kar

karların arasından
ıslak ayak izleri topluyorum
değiş tokuş edemeyeceğim kimseyle
çömelip silersen eğer kendinden arta kalanları
çantamda sesinden başka birşey kalmayacak





kalmadı..

ihtimal

ihtimalleri biriktirdim
sokaklardan geçerken
ya da sırf dinlenmek için bir banka oturduğunda
gökyüzü kaldırımlar gibi insanlarla kapalı olduğunda
bir merdivenin basamaklarını çıkarken
üşürken ya da bir yokuştan inerken
ihtimallerini biriktirdim
kapılıp giderken sen
gecenin karanlığına aynı yoldan iki kere geçmeyeceğini belkide bilerek
bıraktım hepsini
umudumla
kararsınlar diye karanlığıma

htr

eğer bir kentin demir parmaklıklarının ardından geçiyorsan
her parmaklık için teninden bir parça bırakmalısın
..
''eğer bırakırsan seni unutur
bırakmassan hatırlar''

ta ki sen oluncaya kadar dokunmalı parmaklıklarına
ta ki senden geriye birşey kalmayıncaya kadar..

ölm

çocukluk anıları arasında en fazla yer bulanıydı belkide. bir okul akşamı ara sokaklarda sıkışıp kalmış bir hediyeydin aslında. fazlası olmayan. adını ben koydum yaşantını. özgürlüğünü. sadakatini ben izledim. kapalı kafesinde bilinçsizce hareket ederdin. sesler yankılandıkça seslere karşılık verirdin. eğer bir kapı kildinden kurtulupta açıldığında içinde senin sesin yoksa anlamak zor olurdu neden sessizce beklediğini. kanatlanıp gitmek sana vermediğim tek hediye. sıkışıp kaldın 4 taraflı hapishanende. ta ki geçip gidene kadar. şimdi sessiz otururken odamda yalnızlığını düşünüyorum boylu boyunca. geçip gitmek zordurda sessiz sakin yatarken sen orda nefes alıp vermek her bir saninyenin ömrümden geçip gittiğini bilirken bencil zevklerine düşmek senin karanlıkta olduğunu bilmek ve bilmek kim açarsa açsın artık kapımı hiç bir ses karşılamayacak gideni ya da kalanı.

h.go

koşarak ilerlersin
yanından geçen araçlara aldırmadan
son anda birine tutunmak tek dileğim
ve sonra
kapalı kapıların ardında
siyah düz saçların
ürken ama yine de
kendine güveni tam duruşun altında
saklı hazineni tutuşun
ufak bir dönemeçte
gözlerinin teması
bedenime
ufakça irkilerek içimden
binlerce ürkek küçük peri
kaçarlarken karanlığa
ve tüm bu ihtişamının altında
çok daha yukarılara uzanan o kubenin altında
bencil mütevazi kibirli yoksun
aç tok mutlu mutsuz zengin fakir insanlarla
çevriliyken etrafım
gözlerim seni ararken kayıp giden
yokuşlarında
kapalıyken kapıları
ve beyaz tenin
gözlerimden söylemem lazım
anlaman
değiştirmiyecek kaybolmanı

üç sene..
anlamadan geçti mi gerçekten?
benim duvarlarım vardı o zaman
tuğlalarını dizmeye
kendimi birşeylere adamaktan çok değer verdiğim.
sonra sen;
hiç bilmediğim
ama beklediğim
çocukça bir sevgi; yıkacak olan duvarları
önceleri razıydım
beraberce ortadan kalkacaktı herşey
sonra sen uğraştın..
..ben bocaladım
hiç dokunmadan bir camda parmaklarım
yüzünün hatlarını seçti
aramızda mesafeler olsa da
parmaklarım camdan geçerdi
sonra..
.. ben bocaladım
saatlerce konuştun benle
yalnızdım..
yalnız.
alışkanlık işte
dönüp cevap vermeye gitmedi elim ..
bilmiyordum
kaçmak; kurtulmak sanmak herşeyden
basitti
ittim..
parmaklarım geri çekildi camdan
yüz çizgilerin ıslanırken
kendi bencilliğimle savaş verdim
en doğrusunu seçtim
kendimce
herkese rağmen
sana rağmen..
ben bocaladım..
geleceğimi bile bilmeden
geleceğimize karar verdim.
ben bocaladım..