biraz önce çok sonra

2012-02-08T16:50:00.000-08:00

bir kadın sevdim,
şiirleriyle yoğrulmuş.
yaşıyordu kadın o uzak sokaklarda.
bense kıskanmaktaydım uzak mesafe otobüslerini..

deniz

2012-02-01T10:07:00.000-08:00

dudaklarından akıp gidiyor umutlarım
düş kırıklıklarının nehrine ulaşıyor
bense hala ayaklarına bakıyorum
böylesine çıplakken karşımda
üşür müsün diye akıntıda

2012-01-24T16:29:00.000-08:00

bir kırmızı gezegen olurdu birbirimizle yalnızlığımız
sokakları, insanları,
çöp tenekesinde ki kedileri sürüklerdi peşinden
atmosferimize karışmış yerçekimi

2012-01-18T12:50:00.001-08:00

çocukluk anılarınız doğruldu yerinden. elinde tebeşirler vardı. o yeşile çalan kara tahtaya ufacık gönlünden gördüğü doğruları yazmıştı. oyun oynuyordu anılarınız o daracık sıralarda. sorumluluk sevdalıları koluna takarlardı bantları. sonra o bantlardan kurtulabilmek adına yaşarken ölü verdiler aniden. sisteme en yararlılar onlardı. ses çıkaran tahtaya yazılırdı. ama sizden farkları, tebeşiri çıplak elle tutabilmeleriydi yine de. sonra yaramazlık yapanlar vardı ve herşeyden uzak, ıssız bir köşeye çekilmişler. çocukluk anılarınız plastik tabancalardı. kalabalıkta herkes sizi kabullenmişken bağırmak kolaydı boşluklara.. varlıktan haberiniz yoktu; velev ki armağan etmişsiniz o bağıran ağızları dinleyen kulaklara. elinde tabancaları olanları büyüttünüz sonra plastik mermiler anılarınızda gitgide sertleşti. tv’de dövülenlere dövülmeyi hak gören yargılarla büyümüştünüz hayatta. sorgulamak olmazdı. çoğunluk haklıydı. sizde çoğunluktunuz zaten. kaybetmeye tahammülünüz yoktu oyunlarda. halbü ki kaybedebilmek öğretirdi insana. çocukluk anılarınız doğruldu yerinden, belli bir başlangıcı yoktu bu kirlenmişliğinizin suçlamak gerekse binlerce insan vardı belki de sırada. doğruldu yerinden belinde bir silah, sırtını sıvazlayan eldivenli elleriniz silahı doğrulttu bir ocak günü karanlığa. silah patladı, çocuk büyüdü, gazete örtülüydü, çocukluk anılarınız işkencede öldü.

2012-01-12T12:30:00.001-08:00

bugün ilk kez tanışmış gibiyim seninle
gözüm seğiriyor
hep seğirdiği gibi konuştuğumda kendimle
kelimeler yabancılık çekmiyor senin uzak ülkende
çeşit çeşit hikayelerinden ejderhalı masalları seçiyorum
sonunda prensesleri kurtardığım
beyaz atım yok belki lakin kalkanım güçlüdür
gelse de yalnızlığının alevleri dünyanın çekirdeğinden
koruyabilirim seni sevgimle
bugün ilk kez tanışmış gibisin benimle
göğsün inip kalkıyor
gardım düşünce senin ürkekliğinde
yanarak düşüyorum ayakların dibine
göğsüm seğriyor

kutup

2012-01-04T17:08:00.001-08:00

birbirine zıt kutuplar gibiyiz
birimizde hayat var;
diğeri canlılığını kaybediyor sessizce
altı ay yalnızız birbirimizle
altı ay karanlık
buzdağlarımızın dibinde gemiler yatıyor
görünen kısmı bu
arkası soğuk ve kurak
gündüzleri eriyor parçalarımız
küresel bir yangının köşesinde
hala soğuk kanlılığımıza övgüler düzerek
eriyor uzaklığımız

2011-12-25T10:37:00.000-08:00

saniyelik sessizliklerin üzerine
kesişen görünüşlerimize
anlamsız bakışlarımı anlamlandırmaya çalışarak
notlar düştüm
bembeyaz bir gün doğmuştu
sabah serinliği oynatıyordu saçlarını
ellerimde kenetli dudaklarım
gerekenleri söyleyemezdi sana
bembeyaz bir gün kalabalıkların karanlığında
beklemeyi umursamayan insanların arasına
seni beklemenin sonluluğuna döndüm

2011-12-19T16:41:00.000-08:00

küçüktüm ufacıktım da top oynamadan acıkıyordum bir zamanlar. hatırlarım o sıralar resimli bir kitabım vardı. bu geyikle karşılaşan top oynayan çocuğun dramını resimli hale getirmişlerdi. geçmişten kalan simgelerden biridir o. belki de o yüzden dedemle ilkokulda ders çalışmak adına gezintiye çıktığımız tavşantepe'nin daha imar tecavüzüne uğramamış yer yer yeşil toprağına basarken en tepede adına yakışır şekilde tavşanlar değil de ala bir geyikle karşılaşacağımızı sanırdım. sonra bulutların şekillerine anlam yükleme oyunu oynardım. sonra bu oyunu filmlerde romantik dakikalar için kullandılar. iki sene içinde altından metronun geçileceğini pendiğin o kasvetli lise yolu üzerine koca koca pankartlarla afişe etmediği zamanlardı. e..beş denilen o yolun karşı kıyısında çadırlar içinde çingenelerin yerleşkesi vardı. şimdi yerinde apartmanlar var. çingeneleri sürdüler ordan, ala geyikleri ve istediğinde deveye istemediğinde zürafaya dönüşen o beyaz bulutları sürdükleri gibi.
ne güzeldi gençliğim oyunu oynamayacağım burda. zira çok fazla buna benzer yazı var bu blogda eskiden dillendirmeye çalıştığım sonra ortaya bir şeylerim dökülür saçılır diye korkupta söyleyemediğim.
insan yaşamının o bölümlere ayrılmış, parçalanmış kısmını gördükçe anlıyorum hatırların değerini. bir süre için aynı kalıyor herşey. sonra herkes değişmeli. arkadaşlar gitmeli. yaşlılar ölmeli. çocuklar büyümeli. sorumluluklar üstlenilmeli. bir otobüs yolculuğun da yazabilmek isterdim çokça şeyi. insan sanırım-en azından kendi cinsim için belirtmeliyim belki- en çok düşünce yoğunluğuna tuvalette daha sonrasında zorunlu otobüs yolculuklarında maruz kalıyor. o otobüste ayakta değilse tabi eğer. cama yansırken içerde camdan bana baktığını anladığım kişilerin suratları bunları düşünüyorum. büyümek gerekiyor.
ve tamda bu gerekliliklerin farkında olduğumdan gezmek istemiyorum yaşadığım sokaklarda. bir rüzgarın yüzümü yalayıp geçmesi, akşam vakti vitrinlerden gelen ışığın sokakları o bildik renge boyaması içime dert oluyor çünkü. karış karış kilometrelere bedel arşınladığım sokaklarda başka insanların izleri var. aynı yollardan yalnız geçiyorum. çoğu büyüdüler. uzun ve çoğunluğu düşünmekle geçen o yolları gidip sonra geri dönmem gerekiyor iki çift laf edebilmek için. ama değişti çoğu şey artık. ne sırf zamanı öldürebilelim diye geçirilen o zorunlu çay bahçeleri, ne de sabahlara kadar o popüler karın ağrısı şarkıların eşliğinde geçirilen geceler duruyor yerinde.
tavşantepe yeşil bir tepe değil artık. tam ortasında olanca kasvetiyle duruyor ama hala o mezarlık. dedem yok. tırmandığımız yamaç yol yok. yerinde asfalt ve tek başıma oralarda gezdiğim için benden ufakta olsa çekinen insanlar var artık.
küçüktüm ufacıktım, topum camdan bir küre oldu. öyle ki masallar geçti içersinden. bulutlar bir hikaye anlattı. sokaklar ıslandı, bizde ıslandık. sonra camdan küre büyüdü içinde belirdi bir alageyik. ben yanındayım, etrafımda herkes. büyüdü ta ki o yoğun yolun yanında kendi halinde güneşi karşılayan bir yeşil tepe olana kadar..

2011-12-17T07:00:00.000-08:00

kış olunca insanlar gidiyor; dört duvar arasına ya da yeni hayatlarına demeli buna. manidardır kışın bir şeyler değişir diye beklersin hayattan. havalar soğur sanki kendini uyandırmak ister gibi daha fazla yağmur olur, kar olur. toprak tazelenir filan. ama artık bir bok olmuyor. ölü insanlara alıştığımız gibi tv'ler den, görsel medyadan. bu değişmeyen yalnızlığa da alışabildik zamanla. yanımızda dönemsel arkadaşlarımızı taşıyoruz artık. diğerleri kışın olmayan yiyecekler gibiler.
kitaplardan alıntı yapan insanlara bakıyorum son zamanlarda. o kadar süslü ki kelimeler. bilmem kimin okumadığım kitabı için suçluluk duymamı sağlamak ister gibi sözlerin arasına döşüyorlar isimleri. o sözcükleri paylaşan sahipleniyor, beğenen sahipleniyor, yorum yapan sahipleniyor da.. bir ben iki yüzlülük gibi görüyorum bu durumu. kış olunca aklım takılıyor böyle şeylere. dört duvara hapsolmaktan belli ki.
soğuk güzel halbüki.. üşürken geçebilmek vapurla bir kıtadan diğer kıtaya. üşümekten korkmamak lazım. uyandırır insanı en zorda olduğu zamanda bile, başın düşecekken, gücün bitmişken. soğuk iyidir çünkü. gözlerini açar. bir zamanlar olanların zaten gerçekte olmadıklarını gösterir. o kadar çok bakmaktan gözlerin ıslanır. batar. şakakların zonklarken ağrı verir tüm düşüncelerine. soğuk iyidir sığınabileceğin kafeler vardır artık, sıcak kahvenin, çayın daha bir anlamı vardır. varsın gitsinler.
hangi kahverengiliğe gideceklerse..
kış, güneşli günlerini yaşıyor şimdi. hava alabildiğine açık. insanlar güzel buluyorlar kuruluğunu yeryüzünün. sokaklara dökülüyorlar. dost sohbetlerinde umurlarında dahi olmayan birbirlerinin hayatlarını irdeliyorlar. kış bir güzellik yapıyor, kendini anlamayanlara kendini anlamak için fırsatlar yaratıyor..

2011-12-07T15:55:00.001-08:00

bir zaman önceydi
gece söylüyordu şarkımızı
istanbul'un ıssız caddelerinde
yol buluyordu kendine sözcüklerin
gel dedin
gelmeyi istedim
döküldüğü gibi yağmurda
damlaların saçlarına
düşebilmeyi istedim avuçlarına
istanbul söylüyordu
şarkımızı
gel diyordu
yağmurlu bir pazar sabahı
dumanlı masalarına kitaplar konuşlanmış
o kafelerin
ıslak sandalyelerinde yanımda otur diyordu
ben istanbul değildim
aramıza tek sıra şeritler çekmiştim
çağırıyordu şehirler arası yolculuklar
olanca yalnızlıklarına
beni.. gelemezdim.
gelmedim.

2011-11-30T04:10:00.000-08:00

çalışıyoruz yine
çalışmadığımızı kim söyledi ki size ?
sırça köşkleri aratmayacak şekilde
düzenlendi evimiz
kirliliğe bulaşmakta yok artık
tırnakları yüzünden de düzgün
sahip olamadığınız yaşamların
sahipiymişçesine
sahiplenebiliyoruz artık sizi
yeni yetme bir şehvetle
küllerinden doğurduk
bu kaybeden kuytuluğu'nu

'merhaba düşlerim
satılık..
(düşlerim)
sayılamadıkça
büyüyeceğim içlerinde..'

2011-09-20T15:11:00.000-07:00

ismim siliniyor
kartondan evlerinden
oysa kesilecek kenarıydık
makas sen
karton sen
artan parçaların gibi bir köşede
geri dönüşümüme kadar
izledim seni

2011-09-09T13:33:00.000-07:00

merhaba şansızlığım
iki üç gecelik dayanağım
'kendini var eder' diyenlerden uzak,
çok uzak bir ev tuttum sana
anahtarı bende
ararsan ben sendeyim
sen aramasam da bende

...

2011-09-07T16:17:00.000-07:00

tren rayları..
sürüncemede..

korkuyla titriyor ağzın
söylemek istediklerin var belli
cesaretsizliğini kırmaya
dört koldan destek veriyor

"tak"-a "tak"-a "tak"-a "tak!"

"son günlerin haber alamayacak benden.."
diyor tren..

"tak-a" "tak-a" "tak"

ve ekliyor:
"konuşmalarımın soğukluğu öylece,
senden sakladığım
harfler var
birleştiklerinde isimler oluşuyor
çift haneli
senden sakladığım 'adı' ve 'soyadı'"
soyu ve adı

"tak-a" "tak-a" "tak!"

'tren rayları..' diyorum
'sonu bilinmez uzaklara
taşıyorlar artık adını..'

felaket

2011-09-06T01:01:00.000-07:00

bir yalnızlık şarkısı çalıyordu
çok uzaklarda bir radyoda
gözlerin alev alevdi
bense korlarında yatıyordum
görmediğin engellerimin

hayal

2011-08-26T16:25:00.000-07:00

hani uykun yokken bile
gece bastirir ya aniden
tum cabalamalarin gibi
uykusuzlukta yenilir ya
iste oyle kaybediyorum seni hayalimde
bir takim konusmalar isitiyorum
sesleri sana benzemeyen siluetlerden
sacmaliklarina konu oluyor yenilgin uykusuzlugum
oysa ben kaybettigim hayalime hayiflaniyorum
hic olmazsa arada bir diyorum gorsem
sonra gunes vuruyor yuzume
belki diyor belki de sonra ki gece

çılık

2011-08-20T04:17:00.001-07:00

cümlesini metalaştırmış şarkılar söyledin bana
içersinden kelimeleri zar zor seçtiğim
elimde kalanlarsa yıkıcıydı
iki şehrin de hikayesini yok etti birden
elimizde kalan beyazcamdan gürültü
vurdumduymazlık..
sen şarkını söylerken
ölüyordu iki yanımda
toprağını kutsallaştırdılar konuşamayan yanlarımın
barışına övgüler düzerek
katletmeye devam ettiler
ve her bir yanım yere düştükçe
üzerimde yükselerek
kutsallarını fethettiler

2011-08-15T02:34:00.001-07:00

yalnızlık;
harita metod defterin
yeni bir döneme başlarken
kapağına tav olup aldığın
sayfaları doldukça
sonunda sen olacak sandığın
sen olduğunu anladığın

çamur

2011-08-11T06:48:00.000-07:00

ne geri dönecek bir ev
ne sığınacak bir liman var
kimsenin hayatına karışmadım
hayatımın kirlenmesinden korktuğumdan değil ama
yoksa zaten kirliydi bedenim
günde üç öğün çamur yağardı üzerime
cesaretsizliğimi heykelleştirmek ister gibi
erken katılaşırdı
heykeltıraşlar için bulunmaz cennet olduğunda evim
birilerine karışmaya karar verdim
ikindi vakti yağmur dinince çıkıp baktım
dönebilecek evlere
dinlenilecek limanlara
hepsi heykelleşmiş
hepsi çamur kaplıydı

2011-07-31T16:33:00.001-07:00

halbüki ben seni sevmeye hazırım gibi
bazen eminsizlik basıyor gökyüzünü o kadar
sonra havaya güneşi fırlatıyorum
yağmurda sönüveriyor
kor halinde yağarken parçaları üzerime
emin olmam gerektiğine kanaat getiriyorum
gerçek olsa da diyorum;
“sen güneşken ben buharlaşsam”
cevap veriyorsun;
“sağol almıyım :)”

kırmızı döngü

2011-07-29T16:06:00.000-07:00

tepemde dönüyorsun
tepemde
o kadar zaman geçiyor ki
o kadar olur
saçlarım bile ağrıyor seni izlemekten
insanlar topluca hareket ediyorlar metroda
kalabalıklarda
onlardan farklı olduğum yanılgısında değilim
boş koltuğu kapabilmek için
ittiriyorum bazen bir kaçını
kapıyla kaldırım arasında sıkışıp kalmaları da umrumda değil
her gün ağır yemekler yiyorum
bol yağlı kepçe kepçe
kolestrol filanmış yalan dolan
fazlası kalp krizi, aşk kerizi
kitapları yarıda bırakıyorum
edebiyatı dizi tadında izliyorum
dört dakikalık reklam aralarına sinirlenip
reklamlarıyla midemi dolduran partiye oy veriyorum
sonra sen geliyorsun
tepemde dönüyorsun
dönmek iyidir diyorsun
saçların kızılımsı
bazen özellikle sabahları
gözlerim hafif aralıkken kırmızı görüyorum saçlarını
durmadan dönüyorsun
sonra yine sabah oluyor
sonra yine kırmızı

cam

2011-07-13T13:54:00.000-07:00

camdan bir zincirin en güçlü halkası gibiydi
gözleri biraz buğulu çokça aynalarımın gösterisiydi
yansımalarımda kırılırdım
kalkar yürürdü çocukça düşlerim
geçerken saçlarından rayların
kalırdı camdan treninin altında
parçalanmış bedenim bez bebeğin
bin iğne batardı
onarırken parçalarımı
ben iğneleri anardım
salyaları akarken
seni kaçıracak yalanların
bir güneşli güne terk edecektin beni
tenin camdandı
parçalarım sıcak yansımalarda eridi

2011-05-31T13:29:00.000-07:00

hatalarımdan ders almayı küçükken öğrendim
büyüdüğümde hatalarımdan hatalarına ulaşan babil kulesiydi evim
sevdiğini söylemek korkusundan doğmuştun bedenimde
büyüdüğünde saçlarının örgülü zamanlarını özledim
senden uzaklaşan trenlerde kurduğum düşleri
küskün şarkılarla besledim
dalgalarla dövülen kumsalda
parmaklarınla yazdığın bir kaç harftim
susuzluğa dayanamadı içim
ayakların ıslanırken ben silindim..

2011-05-22T14:45:00.000-07:00

karışıyor demli bir çayda
vapurlarına şarkılar yazmış kesmeşeker
ve bir martı söylerken herkesin bildiği
o ayrılık şarkısını
bir başka 'sevgililer masası'na konu oluyor
türk kahvesi falları
boğaz üşütürken örtüsünden sıyrılmış vücutları
martılar derdi; görmüşler onu, belinde erkek kolu
hele yalnızlık.. kalabalıkken bile bahariye yokuşu
tramvayın sesleri
tütsüsü özlemin kokusu
karışıyor demli bir çayda
kadıköy yağmuru

2011-04-01T14:41:00.000-07:00

merhaba öykü,
dört duvarın dört duvaklı ölümü
kış vurmuş sıcak tenine
üşüyor gözyaşların
seni 'yazan' sendin
yanılgılardan seslendin;
"hoşçakal"
hoşça kalamadım..

..

2011-03-05T14:18:00.000-08:00

sana parmaklarım kadar yakınım
her harfi vurduğunda adımları
senden gelmeyen mesajların yokluğundan yalnızım
özgürlük dediğinin bedeli
dört yanı beyaz bir oda
tek bir telefon elimin altında
çalsa da ne sana yararı var ne de bana
cümleler kurmayı unuturken ben
sahte sıfatlar seçmiş insanların arasında
bir parça daha kopuyor hergün
bedenimden
zaman akıyor
ellerimle yarattığım,
sana ulaşmaya çalışan yoluma

2011-02-06T00:48:00.000-08:00

mayıs ta gelir elbet..

2010-12-04T11:36:00.000-08:00

ve midem vuku bulurken
derinlerden gelen çığlının
ağırlığına
ben ağrını taşıyorum karnımda
dönemi dokuz aydan bile fazla süren
bu kadar'sızlamazdı hiç bir adım'
her ay çektiğim anılarının doğuşuna
"içtiğim sigaralar aklıma geliyor.."
desem, kül tablalarını toplasak bir paket etmez
sen bana gözlerin gördüğü büyük dünyanın
ufacık bir karesinden hayır dedin
benim hayırlarım barajı çoktan geçmişti
önüne çıkan herşeyi yerle bir etti

açacak

2010-11-17T11:29:00.001-08:00

sana açılırsam eğer
yer yerinden oynayacak,
taş taş üstünde kalmayacaktı.
çatısının altında yaşayabileceğimiz bir ev bile olmayacağından
vazgeçtim sana açılmaya çalışmaktan
aradan zaman geçmeden huy edindim bunu kendime
açılmadım kimseye
açılsaydım eğer
hayatınız mahvolacaktı
ben kendimden çok başkalarını düşünürüm çünkü
erken yaşlardan yalan edindim bunu kendime
edinmelerim sürüp gitti
açılacak sözcükleri başkaları seçti

2010-11-03T09:14:00.001-07:00

korktuğum geceler oldu
sonuçlarına katlandığın insanların
seni yeniden kazanacaklarından dolayı
sözcüklerin büyüsü olmadığını farkedeli uzun zaman olmuştu
diyeceklerimin seni döndüreceği yalanı
üç perdelik oyundu
giriş, gelişme, sonuç
başlangıç cümlelerimse benim
kompozisyon terk
zararlığından yasaklı

2010-10-22T07:26:00.001-07:00

bam bam bam!
tek sıra halinde geçiyor tabutlar gözümün önünden
tabut kıyısında güneşlenen bir kaç sahil kaçkını
gökyüzü yağmurlu bugün; yağmur yere düşmekten bıkkın
insanlar kaçışırken ıslaklığından
kaçkınlar kumdan kaleler yapıyorlar çömelmiş yere
kalelerden tabutlar çıkıyor
tabutlar kırmızı kurdelalı
bağlarını çözersem benim olur mu hayalleri
dans eder miydik kumların yağmuru altında
ve çökerken kalelerimiz tanımazlıktan geldiğimiz tanrının
gözyaşlarından
sana söylemek istediklerim var
ama yalnız kalmalıyız
kaleler yıkılırken bir su tabancısı tarafından
sana söyleyeceklerim var
bam bam bam!

bulut

2010-09-10T16:18:00.001-07:00

uygun adım uçarak bir sahil kasabasına yönleniyorum
ayaklarım altında denizin göz alabildiğine uzanan masmavi rengi
çıplak yamaçları az ağaçlık kuru tepeleri gördükçe
gökyüzünün bulutlarla çizilmiş masum yüzüne kayıyor gözlerim
ansızın kalbimde bir ateş
daha sakin, daha mağrur veya daha ürkek olmak için kimbilir
arınmayı bekliyorum sadece
ayaklarım deniz suyunda sendeliyor
bir.. iki.. üç..
çekirgenin sıçrayışından denize düşüyüorum
kalbim soğuğundan tenhalığa düşüyor
gözlerimi açıyorum
pencereden yüzüme
bir bulutun yansıması vuruyor

yok.

2010-09-05T15:50:00.000-07:00

sensizliği rüyamda gördüm
yalnızdım
pencerelerim ve parmaklıkları
dışardan gelen; oyun oynamaya yer bulamayan
çocuk sesleri
bir simitçinin sabah şarkısı
yol kenarında
çöplerden yiyecek arayan kedilerin kavgası
seslerin karmaşıklığında
sen yoktun
insan, olur ya ara sıra
hükmedebilir rüyalarına
benim yüzüme güneşin vurmasıyla sona erecek krallığımda
sen yoktun
hiç olmamış gibi
dışardan gelen yağmurun sesi
açık pencereden çiseleyen yağmur
uyandırırken beni
uyandım..
sen zaten yoktun..
hiç olmamış gibi..

2010-08-29T11:34:00.001-07:00

beşbuçuk kez öldüm ben
insafsızca, zalimce dediklerini harfiyen uyguladım diye;
benim olmayan kurallarına inandım diye..

kedi derler dokuz canlı
geriye bu durumda üçbuçuğu kaldı
korkma uğramaz yanına korkumun sayısı
ellerim kenetli karşında kaldıramam başımı
kılıcın keskin, kanlı kabzası
tüm canımı alsada bu laf salatası
kararırken gözlerim
sahte inançlılarına inat
üzgünüm..
söyleyemeyeceğim bana dayattığın o şarkıyı..

terch

2010-08-12T16:40:00.000-07:00

kendimi plastik kaplarınla sınırlamayacağım..
sorun mutlak hakimiyetiniz değil zaten
doğru bildikleriniz ellerinizi kelepçeleyen
bırakırsan beni "umrumda mı" diye soramam sana
sense umursamazlığınla dünyayı kurtarmaya çalışıyorsun bir de.
uyanman için haplar hazırladım sana
biri sağında diğeri solunda
hangisini tercih edeceksin ?
yoksa tercihlerinin bile esiri misin?

syg

2010-07-26T03:48:00.000-07:00

yirmiden sonra geçen zamanın kahramanıyım..
yüzümden geçen ufak çizgilerin yol arkadaşı
şimdilik farkında değilim seslerinin
yüzüm güneşe dönük ay'ı bekliyorum
sıcaklık soğuğa çalarken
toprak parçalanıyor..
elbet tanışacağız sizinle
ben duygularımı aktarırken yüzümde
siz bana oyunlar oynayacaksınız
geçmişten şimdiye..

2010-07-04T09:31:00.000-07:00

dünya.. korkunç canavarlar paralelinde raks ediyor.
dışardan izleyen oyuncalar da değiliz bu korkunç gösteriyi. haksızlıklara karşı varolamamış bir tanrının büyülü masalında sonunda eşit paylaşımlara kavuşacağımızı kötülük edenin uzaklarda bir yerde cezalandıralacağını sanan çocuklarız sadece. ne de olsa hayalgücüyle mutlu olabiliriz; mutluluğun yoluysa katiyen korkulardan geçer. korkuları aramak için hayali simgelere kapılmaya gerek yok. dakikalık gülüşler sisteminde yaşıyoruz ne de olsa. yarın sana mutlu sözler söyleyebileceğim bile şüpheliyken korku niye?
(monolog)
artık seçimimiz aşağılamaktan yana. büyük küfürler tahtında kibrimizin erdemiyle etrafımızdaki insanlara bakıyoruz. bakmak dersem görmek değil bu. kimin daha yüksekte olduğunu onlara gösterebilmek. değerin, aşağılığın oranında yüksek seyredecek, ardından konuşanlar sana gıpta edecek, toplu cinnetliklerin arasında göze batacaksın.. bir sabah uyandığında senin değerlerinin de dibe vurduğunu görmen umuduyla..

..ya dün

2010-06-09T02:48:00.001-07:00

iki savaş arasında kalmış bedenleriz
biraz ötemdesin sadece
canlılığını yitirmiş parmakların
üstümüzden geçmiş
kıskançlıkların bin atlısı..
bu sabahın düşleri vardı az önce daha
başını alıpta dik durmak
uçurumun kenarında.
hesaba katılmamışlar
toplamımızı bozdular.
silahını bile al demiştin yanına
benim silahım sendin

2010-05-18T02:13:00.000-07:00

varlığım
tren vagonlarının en geri sırasında en arka koltukta uyuya kaldı
son düzlüğüne girdiğimizde yabancılaşmanın
kendini rayların üzerine attı

üç..iki..bir..

2010-03-29T01:51:00.000-07:00

son günlerde eve kapandım
bir buruk gülümsemeler oyunu sergiliyorum
adı "yalnızlığım"
klişe adlar bulmak konusunda üstüme yoktur
bilirsin
bilmediğin seyircisi olmasa da oyunumun
hayalimde her harfine bir insan sığdırıyorum yalnızlığın
z'si sensin mesela
bazen y bazen n
ve bazen nedensizce bırakıyorum oynamayı
her seyircimin yüzü aynı
kırık olsa belki daha rahat hissedeceğim aynamın karşısında
kendimle olan diyaloglarım gibi..
yüzünden ben yansıyorum bir süre sonra
kendi içime bakmaya halim yok
duvarıma astığım yapbozlarım çoktan bozuldu
parçaları oturmuyor bile yerine
elinden geldiğince büyüdü hepsi
sonra bu kişisel hezeyanlarım komedisi ortasında
seyirciler sahneyi bitiriyor aniden
sahneden yansıman
omzumda ki elin
boğazımı tıkayan dilim
senaryomun son rötuşları
kapadığın gözlerini izlediğim gibi
kapatacağım gözlerimi

uyan

2010-02-27T12:13:00.001-08:00

geçen gece soğuktu biraz
tüm nahoş anılar beynimi yerken
ben uykunun en tatlı kısmında
kendimi yalanlarına inandırmıştım.
çabalamak erdemi
güneşin en kızıl yalnızlığı ardına gizlenmiş
gözlerini kuytulara çekmiş
usulca izleyen
hareketlense dağları devirecek bir hayvan gibiydi
anlamsız anılar süzülmeye devam ettiği
perde de
perde ki sen onları çoktan karanlık boyalarınla
boyamıştın
gözlerim görmesin ama sesini duyabileyim diye
işkencelerin en küçüğüydü bu senin için
bense kasvetli odamda sakat kaldığıma inandım
aydınlık gelmeyecek gibiydi
kızıla boyalı odamda..
sözlerin, umutlarım hepsi toplanmıştı
duvarımda; boyalarında ki ufak çatlaklarda
umutsuzluğu umudum ettiğim bir sabahın sonunda
umulmadık bir şey oldu..
senin etkinden bile daha çok acıdı canım
ve ben senden
uyandım..

k.

2010-02-16T07:21:00.000-08:00

tanışmadığım bir güneş var
kimileri sıcaklığında ellerini yıkıyorlar
doğum sancısı çeker gibi bulutlar üzerimde
yağmaktan korkuyorlar
sana da olur mu bazen
yatağında yatarken düşlerin karıncalanır..
kapım açık hayaletlerim girsin diye
örtünün altı korkanlar içindir
yerinden kıpırdayamayan vücudum gövde gösterisi
kime neye karşı olduğunu bilemeden
isyan ediyorlar bedenime
gözlerini arıyorum aralarında
yoksun..

var olsaydın
varlığından korkardım..

kd

2010-01-13T15:53:00.000-08:00

yer yarılıyor yağmur damlaları ile,
sen yoksun..
kadıköyün sureti vuruyor camdan yüzüme
yüz hatlarımda yaşlılığı hissediyorum.
insanlar tanışıyorlar
kesişiyor yolları bir kadıköy durağında
benimse gözlerim yansıyor yolculuğu ayıran camlarda
gözlerim, yalnız..
alt geçitlerin karanlığı huzur vermiyor artık
ne de boş sokaklar; kalabalık olsunlar diye bağırıyorum
çünkü sen yoksun..
bir başka hayatla
bir başka yolculuğa yol alıyorsun..

2010-01-10T14:37:00.000-08:00

sana kırılmadım ben
kırgınlıklarım iki heceden ibaret
içinden harfler seçsende bulamazsın kendini
sadece
bir sonraki geceye geç kalacaktım
rasgele harfler seçtim aceleile
rastgelsin diye
kendini bulma çabaların

y

2010-01-10T13:42:00.000-08:00

yalnızlığım
cebinde ki bozuk paralar
harcadığın her yolculuğun sırasında
yalnızlığım
kitap rafında
sayfaları sararmış okumadığın, okumayacağın kitabın
yalnızlığım
fark edilebilir değil sana
çantanda başka yalnızlıklar
dolaşıyorsun
geçtiğim,
sonra dönüp geri bakamadığım
sokaklarda

2009-12-25T14:51:00.001-08:00

odamın kapısı kapalı iken müzik dinlemeyi severim ben
yalnızlığımla dans ettiğimi bilmesin insanlar..

nemelazım..

2009-12-20T16:46:00.000-08:00

son bir kaç aydır tekrarladığım rutin bir gidişat var. sabah 8 de kalk sonra aman ve of'lar senfonisi eşliğinde, yavaş hareketlerle saati 9 et evden çık aynı yollardan, önce caddeden okula giden yoldan alt geçide sonra geçite girmeden tren yolunun yanından büronun olduğu yere git öğleni bekle akşamı bekle eve gel. farkettim ki pek de bir zevk verdiği yok bana bu işin. kendi zamanımı karalıyorum yine. akşamlara da diziler serpiştirdim-sanki hiç yapmadığım şeymiş gibi- haftaları ayları geçiriyorum böylece. radikal karar vermek bir yana dursun 1 ocak itibariyle bu talihsiz günlerime elveda diyeceğim. ha yeni gelen gün iç sıkıntısı bişeyler yapma isteği ve tam evden çıkıcakken gökyüzüne veyahut dışarı bakıp 'ulan çok da soğuk ne işin var dışarda' larla geçicek muhtemelen ama bu yaratacağım büyük boşluğu faideli bilgilerle doldurmayı düşünüyorum. özellikle rutine bağladığımdan yazma çizme işlerini geri plana itmiştim onlara dönücem sanırım. ayrıyetten üstümdeki ölü toprağını atmam gerekiyor bunun için çaba sarfedicem.gelecek planları arasında bunlar duruyor şimdilik.
haber bültenleri bana 'yıllanmaktan' bahsedecek yine ama.. varsın olsun..
kimin umrunda..
- birde moda seni özledim en yakın zamanda gelip çay bahçesinde buz keserekten bir çayını içicem bunuda not düşiyim buraya-

2009-11-02T12:46:00.000-08:00

şık görünmeyen bir kızla yarışıyoruz yolda
ayağında tabanı rahatsız bir ayakkabı
o hızlı,
benim bacaklarım ondan fazla ağrıyor
ıslak yollara vitrinlerin ışığı vuruyor
görünür görünmez gölgelerimiz yan yana
kimi zaman ayrı
aynı sokaklara dönüyoruz kendimizi kandırmadan
birbirini takip etmenin rahatsızlığı
geçmişten bir kare getiriyor gözlerimin önüne

bir
tren yolu altı

aynısı değil yaşadığım farklı yönlere kaçmak isteği
ağır basıyor..
sonra karşılaşıyoruz tekrar yolum üstünde
yağmur yağıyor
o kaçmıyor;
ben kaçıyorum.
boğaya doğru çıkan bir otobüs camı
trafik ışıkları önce cama sonra gözlerime yansıyor
hafif buğulu cam
yeşil veya kırmızı

bacaklarım ağrıyor..

2009-10-06T15:26:00.000-07:00

baktığım yerden dünya dönmüyor
-bir illüzyon-
dönen gözlerim;
dönen, sen değilsin..

2009-10-04T15:41:00.000-07:00

peki ben sana ne yaptım ?
yapamadıklarım çığ gibi büyürken gardrobumda
suskunluk demirden miğfer yüzümde
sesimi duymama sebebin..
korkuların beni görünce büyür
büyüdüğü gibi düşlerimizin
zamanım kayboldu
hükümsüzdü
hüküm senin..
sen başka zamanların girdabında yatarken
uykun kaçtığında hatırlarsın belki;
gece karanlık
ne bir ses var
ne de ışık..

2009-10-04T15:12:00.000-07:00

bırak gizli kalsın o defter..
zaten ne sana ne de bana
satırlarında yer ayırıyor artık

tek bir hece bile olabilseydik
işte o zaman
satırların için kavga ederdim.

oda

2009-09-19T12:35:00.001-07:00

ve bir sabah uyandığında kendini buldu '..
odasının kapısı kapalı
ters dönmeleri sancılıydı
açmasınlar diye bekledi kapısını
ne açılmak istiyordu
ne açıkta kalmak

rüyaları ihanet etti kendisine
çocuklar vardı önceden
toplanıp hayalden şatolara saldırırlardı
o çocuklardan da olmadı
suçu neydi? böyle kalmasının.. sebebi ?

açlığını bastırdı
nicedir gördüğü sadece boş duvardı
kapı aralanırdı kimi zaman
boş bir rüzgar
hoş bir serinliğin
kırıntılarından ayrılıp ona uğrardı

sonra uyudu bir gün
rüyasında bembeyaz ormanın tek yeşil insanıydı
koştu beyazın karartılarının dibinden
bir yeşil daha görmek için yeniden
ayağı takıldı
yuvarlandı
gözlerini açtığında..
bir sabah odasındaydı
yeşile boyalı penceresinden kulaklarına gelen
'siz olmasanızda kendime yeterim ben'

yol.

2009-08-21T14:57:00.000-07:00

korkunç bir tufanın
sakin kıyılara vurduğu rüzgardı
yalanlarımız..
kuytulara çekilmiş hecelerimiz
beyaz bulutlara yapışmış
dolanıyor üzerimizde.
inatçı rüzgar dağıttığında
beyazlarını
mavi gökyüzünden;
korkuyorum.
yeniden,
yol bulabilecek miyiz
birbirimize ?

2009-08-18T03:31:00.000-07:00

sıradan olmamak adına
sıradanlığa sarılmak
işte içinden çıkılmaz tüm mesele bu..

gidiş

2009-07-29T01:05:00.000-07:00

gidişini bekledim ben
dört duvar,
toplamda sekiz ayakkabı
iki balkonlu bir evde.
balkonu adalara bakardı;
hiç adlarını ezberleyemediğim adalar..
bazen vapur geçerdi gözlerimin önünden
sonsuz mavide süzülen balon gibi
kim bilir nerede
hangi zaman ve mekanda
birilerinin elinden kayıp gitmiş
bir balon gibi.
içinde taşıdıkları benim için
korkuluk sınırları kadardı.
keşfetmeye çalışsam düşücektim boşluğa.
gidişini bekledim o yüzden
korkuluklardan bakmak daha kolaydı sana
adımımı atsam düşücektim çünkü
gülümseyen bir martı gibi;
sana, adalarına, vapuruna, maviliğine
ben giderken
sen bakacaktın
gözleminin dar olduğu
akşam güneşi vuran
balkonundan
adlarına

dalga

2009-07-18T00:55:00.000-07:00

şimdilik yitik bir oyun var elimizde
en güneyinden doğusuna kıtalarımızın
düşüncesizce yazılmış yazılarımız siliniyor
dalgalar vurdukça yazıların üzerine
bir yelkenli de umutlarımız
sallanıyor bir göğe bir derinlere
canımız yanıyor; neşeleniyoruz izledikçe
buluncaya kadar yeni kıtaları
bizde dalgalanıcaz dalganın köpüklerinde

oge

2009-06-24T01:26:00.000-07:00

alevden bir top sekiyor
gökyüzünün yüksek kulesinden
biz senle
senle biz
dünün kandırmacalarındayız hala
üstümüzden kaldırabilirsek alevin küllerini;
'ihtiyacın neden
sevilmeye? kendini farkettirmeye ?'

ikincil kişi bakışı

2009-06-05T06:47:00.000-07:00

tüm kaleleri işgal edilmiş
zaferimin
fazladan giydiklerim vardı üzerime
sarayımda üşürüm diye
şimdi teker teker atarken yüksek
bakışlarımı üzerimden
yüksekten baktıklarımın yanına
iniyorum
elimde tacım bir başkasına krallığı için
hizmet etmeye istekli
bense karışacağım insanlarımın arasına
hiç bir şey olmamış gibi
anlayışlara sığınarak
kötü olan ben değil
onlarmış gibi

kısa

2009-05-21T12:20:00.000-07:00

sen uyuyordun
dün gece..

rüyamda
seni gördüm.
nasılsın diye sordum
bana baktın..
ağzını açtın..

elektrikler kesilmiş
ben uyuyordum

sökük

2009-05-04T15:16:00.000-07:00

gidilecek yollar çoktan tükendi
seyahatlerimiz gibi
gece ya da gündüz
dolambaçlı yollarda kovalamaca yok artık
üstümden çıkarıp attığım gömlek
yatağın üstünde yatıyor
benim gibi,
senin gibi.
düğmeleri sökülmüş
sökükleriyle bitkin
uykuya dalıyor
tekrar uyanırsa
yeniden yaşamak istercesine herşeyi
gördüğümüz mağzada
birlikte uzandığımız askıda olabilmek için

2009-04-29T08:36:00.000-07:00

aynadan yansımama bakıyorum
yaşlanmış bitkin
kirli zamanın yansıması
saçlarımda, boğazımda
nedensizce verdiklerim
geri alamadıklarımda
ve artık
iskambil kağıtlarından
piramidim;
piramidim oluyor adıma..
sonsuza dek yaşayacağım mezarımda
yanıma kalan tek bir 'kelime' bile yok

hz

2009-04-26T02:37:00.000-07:00

hüzün;
5 yapraklı bir goncadır
o yüzden bulunamaz
insanların arasında
o yüzden bireyseldir her bir yaprağında

itzmeaningless2combinethis2item

2009-04-12T14:45:00.000-07:00

bir adventure özlemi söz konusuymuş aslında. son zamanlarda farkettim. ufakken en sevdiğim oyun tarzıydı. gerçi bilimum yerlerde text adventure' a olayın şahı dense de biz anca point sistemine yetiştik. sonrada adventure öldü zaten. ama o zaman içinde alıpta çözemeyip bir kenara fırlattığım oyunları teker teker indirip bitirmeye yemin ettim. esasen boş zamanım bol olduğu için olabildiğince çoğunu bitirmeye çalışıyorum. hem çocukluğumda yarım kalmış işler gibi duruyolar bir köşede faydalı oluyor bu açıdan bakarsak. bir de o zaman ki üç beş ingilizce birikimim hep bu tarz oyunlardan kalmış aslında. malum çoğunlukla neden bahsettiklerini anlamıyordum ama hani okumayı bilmeden karikatürlerin ya da çizgi romanların resimlerine bakıp olayı takip etmek gibi. şimdi daha bir hakimim olaya. ama tamam itiraf etcem yardımsız da bitiremiyorum. sınavlar açıklanana kadar biraz rahat olayım bare sonrası yine çalışmayla geçecek anlaşıldı. zaten tanıdıkların yüzde sekseni msn'de orda burda görünce askerdeyim olm tepkisi veriyor. walkthrough koysalarmış ya hayatada ne güzel olacakmış.
macera tüneli vardı bide dimi. bunların el altında kitap olanı gibi. olsa da okusam. kesmese bi daha okusam.

bütün

2009-04-10T10:29:00.000-07:00

kış çabuk geçti
çetinmiydi bilmem
ben yaza hep böyle olsa keşke demiştim
dediklerimi yedim
hep 'öyle' olmak
işte olamayan mesele bu

ta(ş)(n)ma telaşı

2009-04-08T13:45:00.000-07:00

apartmanın üst katı boşaldı. evet kimse kalmadı haliyle ne üstümüzde ne altımızda ne yanımızda. yazlarıda aynısı olurdu her sene sevine sıkıla gittiğimiz yazlıkta her sene birileri gitti yakınlardan. biz sabit kaldık. sevmiyorum bu sabitliği. ama sanırım sonunda banada işledi içten içe. şindi odadan çıksam yan odaya ordan salona belki; belki mutfak, banyo. gidebilecek çok yer yok. ufaklıktan beri taşınan insanlara ilgi duymuşumdur ben. nasıl bi heycandır o tepesi bodoslama dolu kamyon(et)i boşaltma seansı eve yerleşme bu oda benim şu oda senin tartışmaları. gerçi ben tekilim bu pek olabilecek bieşy değil ama. odayı yerleştirme hayalleri ıvır zıvır. halamlar taşınırken yardıma gitmiştim de ufakken kuzeni izlerken, ordan kalmış belki de içimde. şimdi odamın düzenini bile değiştiresim yok kaldı ki taşınayım. ama gidiyor herkes. yan daire boş üstü boş altı boş sayılır. gidiyor herkes. ama anlıyorum o yeni heycanı tatmak. bi yerden bi yere ya da birinden başka birine 'taşınmak' iyi gelir heralde insana.

2009-03-22T17:51:00.000-07:00

ne iyi bişey var haberlerde
ne de dizilerde
aslında seçim otobüsleri
sesi yüksek sesle açınca
sıradanlığımıza ayrı bir hava katıyo
hani çevre gürültüsü ve
kirlilik babında
cebimden çıkan paralar
kocaman bayraklar olsun
reklamınızı yapın
büyük düşünüyoruz ya biz
büyük paralar harcamak lazım

rnk

2009-03-13T14:34:00.001-07:00

gözlerinizden medet ummuyorum
uzaklarda bırakabilirsiniz onları
gözlerinizden de renkli bilyelerim vardı
soğuk, sokakta
bir çocuğa kaptırdım onları

r-uya

2009-03-01T16:44:00.000-08:00

rüyamdayım
sana biriktirdiğim zarfları yolluyorum
yine sana.. postacıyla
hani şu gündelik gelen
çekmecende biriktirdiklerinden

karda izi kayboluyor
ayak izlerinin
takip edesim var
zarflarımı.. zaaflarımı
ama sana ulaşmadan
iz oluyorum karda
sonra sesin:
'sonu belli'

bahar,
yitirdiklerim
ve ben
bir meyve ağacının dallarında
açan bir çiçeğe ulaşmaya çalışırken
baş üstü düşüyorum
yatağa

o çiçek
senin başucunda
ölü zaaflarımın üstünde
vazoda..

aç..lık..lık..

2009-02-27T17:42:00.000-08:00

sekiz bacağından
sekizincisi kayıp
karanlıkta
ağına takılmış ufak bir kanatlı
çırpınıp duruyor
usulca yaklaşıp
uyutman için onu
o karanlık
ve kanatlar
sabah yatağımda bıraktığım.
umudum
bana bıraktığın uykuydu
ama şimdi
sadece ağlar var
bedenime yapışmış
ve sen kara bir dul edasıyla
çiftleşme sonrası
ziyafetini
beni ikincillerinden ırak bırakarak
bende tadıyorsun
acımasızca
narkozun etkisi
sen beynimdeyken biticek.....

midesorunları

2009-02-18T13:22:00.000-08:00

ellerin böyle boş boş mu kalacaktı
sevgilim
önce uyarmıştım seni
çok hızlı yeme demiştim
bundan sonra
oturucam
ama sen
hazmedemeyeceksin

kounterstrayk!

2009-02-18T12:50:00.000-08:00

bu dünyayı biz değil
kelimelerimiz kurtaracak..
her birikimin bi boşalması olur ya
fizik kuralı gibi bişey
çok konuşursan dolar, sonra dolduğu hızla taşar
ama eğer
konuşmazsan
işte o zaman
karşında duramaz
ne şehirler ne
hükümetler
ne kontr-gerillalar..

ha..ha..ha.. hapşu

2009-02-09T05:43:00.000-08:00

infılakord'a tüm ömrümü feda edicem sanırım
yaşasın alerjik nezle ve ev tozları
polen tozları
vs. vs.

sabatv

2009-02-09T05:25:00.000-08:00

flash' da sabahları gerçek kesite denk geliyorum. ama eskisi gibi değil haliyle. yüreğim burkuluyo. sonunda mesela tıkır tıkır seslerle daktiloyla girdi yapılan x.. olaydan sonra kendini eve kapattı.. şeklinde hikaye sonlandırmalarını görmek istiyorum ama maalesef teknolojiye ayak uydurmuşlar. arada çıkan silüetlerde eskisi kadar çarpıcı değil. bide perihan savaş yok. e ne anladım ben öyle gerçek kesitten. yine de sabah vakit programlarına beş basar kendisi. o değilde şu cine 5in vakti zamanında türk filmi tekrar çevrmlerinden birine rastladım. yaşar başrolde. garipsedim bi. snra hatırladım ne kadar büyütmüşlerdi tekrar çekicez diye. çıkan sonuçta tv filmi tadında anca.

sorun

2009-02-09T05:24:00.000-08:00

maliyet muhasebesi muhasebe uygulamalarını döver mi ?

en iyisi çilingir çağırmak

2009-02-09T04:09:00.000-08:00

kapının anahtarı
yangın merdivenin boşluğunda
ben yokken gelirsen eğer
parmaklıklara sıkı tutun
şayet düşersen boşluklardan aşağıya
yangın çıkabilir binada

4:37

2009-02-04T18:30:00.000-08:00

sabah 4'te bir kuş ötüyor karanlık caddede
kimi kimsesi yok..
açılmış kapılardan
silik insan suretleri izliyor karanlığı
uykusuzluk gözlerinde.
belki bir ya da iki saat sonra çalacak olan saatin zili
sessizce nöbette karanlık odanın dibinde.
uyanmadan önce ki sarhoşluğuyla
yaşlı bir adam doğruluyor yatağında
sessiz bir müzik sesi geliyor
karanlıkta parlayan iki gözün
oturduğu odadan
güneş bekliyor uyanmak için
ay ise öylesine bitkin ve yorgun
yerini bırakmak için..
saçları dağınık,
kapalı göz kapakları
uysal ve
tatlı bir gülümsemeyle uyuyor
sen
yatağımda yanağım dibinde
ve her bir soluk alıp verişinde
güneş yükseliyor
karanlıkta ki kuşun kafesine.

bir..ki..üçler.. yaşasın dörtler..

sayfa kenarı

2009-02-03T04:46:00.000-08:00

ortaokul sıralarından beri bi alışkanlığım vardır. ders defterlerimin, kitaplarımın filan orasına burasına şekiller, karikatürümsü bişeyler karalarım. çoğunluğununda şekilleri saçma sapan olur. neyse geçen dersanedeyim. ama önceki seneler gibi değil artık ders filan dinliyorum o derece. dinlemessem ayıp olacak artık zaten. yine de çizimlerimden geri kalmıyorum haliyle. hatta dersler iyi oluyo bi ara hiç bişey çizemiodum yine azar azar bişeyler başladı en azından. neyse ilk gittim sınıfa kimse yok. bi 10 15 dakka sonra bir kız girdi içeri. bende çalışkan bi öğrenci olarak hazırlamışım işte kalemleri defterleri sıraya bekliyorum öyle. kız yanaştı "ben geçen hafta notları alamamıştım sende varsa alı yazabilir miyim ?" dedi
demesiyle ben kıpkırmızı oldum. hayır şimdi defteri vericemde o defteri gören bi insan ne düşünür. sağda solda çizimler var. ki çizimlerin boyutlarını da bilmiyorum. öyle bi özelliğimde var mesela böle hafif sıkıntı vericek bi durum söz konusu olduğunda ya da gizlediğim bişeyi biri keşfettiğinde dönüp "ne vardı ki acaba orda ?" diye bakmam. bende bakmadım haliyle. ama dedim " benim yazım kötü anlayabilecek misin" haliyle bu yöntem tutmadı "benimkinden iyi" dedi kız bende güldüm. sonra aldı yazmaya başladı. bana fenalık geldi çıktım sınıftan biraz dolandım sonra geri geldim. kız yanına oturan çocuğa sende geçen haftaki notlar var mı ya diye soruyor. haliyle anladım durumu ya benim karınca duasını okuyamadı yada çizimlerimden(!) hallice etkilendi. ders başladı defteri geri aldım sonra. ama hala açıp bakmadım ne var diye sayfa kenarlarında.

hey.hat

2009-02-01T09:17:00.000-08:00

matmazel
bi şarkı vardı kulağımızda
trojan gibisiniz bilgisayarda
alarm verdi avira
sildim bende yana yana

heyhatt

bunu da yazmış olayım..

2009-02-01T08:06:00.000-08:00

üç aydır dokunmamışım gitara dün bunu farkettim. sonra kutay geldi. bi kaç şarkı sordu. biri zaten gelipte bişey çalınca çalmaya çalışınca filan insanında çalası gelio bende o kadar zaman sonra aldım elime. lakin parmak filan kalmamış hakkaten. hatırlarımda o mahur beste çalar ben üstüne arpej atardım. ama öyle böyle değil. arpejim iyiydi cidden. ritmi filan zor oturttum ben asıl. gitar hocam belli bi süreliğine yurtdışına gitmişti. o sıra neyirle çalışıoduk. ben o zaman sölemiştim ya pop gitar çalışalım diye. haliyle bildiklerim etütlerden öteye gitmiyordu. o sıra farkettim arpejim iyiydi baya. ha tembellikten filan üstüne durmadım. halada tembellikten yatıyo öyle. bi ara "ne acaip beste potansiyeli vardır bende" diye o tarz denemelerimde oldu. toplasan bi elin parmaklarını geçmez. aralarında da şöyle doğru düzgün sıyrılan bişeyde yok zaten. topladım onları bi kenarda duruyolar öyle. dün ki bi açılış olurda belki yaparım bişeyler. buraya koycak değilim ama. çok kıymetli olduklarından değilde. genelde pek dinletmedim zaten kimseye. gerçi sınav var nisan azda zaman kaldı neymiş gitar filan..

grip

2009-01-29T17:07:00.000-08:00

hastalanmayınca farkına varılmıyor sağlıklı günlerin
hayatın kısa özeti gibi. hastalığı seviyorum bi yerde, evet.

kaset

2009-01-25T05:14:00.000-08:00

armutlu yolları sıkıcı geçmezdi önceden pek, misal çeşitli ortak müzikal zevklerimiz vardı aile bireyleriyle. işte daha içine fantezi denen garip birleşim karışmamış pop dinliyorduk yol boyunca. çok da eğlenceli geçiyordu. zaten uzakta sayılmazdı beraber şarkı filan söylüyorduk. sonra nolduysa oldu birden müzikal zevkleri ilgi alanları filan değişti. ben kulağıma volkmen takıp kaset değiştirir oldum. sonra yerini cd çalar filan aldı. ama artık yolculuklar o kadar hoş gelmiyodu. armutlu zaten pek içaçıcı olmamıştır benim için ufaklığımdan beri. sonuçta ordaki yakın arkadaşların 2-3ü de burası ne be edalarıyla basıp gidince bi başıma kaldım tam olarak. o yaşlar itibariyle ben evde kalcam siz gidin durumu söz konusu olmadığı için(ki ben denizi çok severdim bide) 1 hafta bir buçuk hafta sıkıntıdan patlama seviyesinde dolanıyordum etrafta. sonra gitmemeyede başladım olabildiğince az kalma zamanları filan. ama o gidiş dönüş yolunda bizimkilerle aynı şarkıları söylemeyi özledğimi farkettim bugün. ha şimdiki müziklerle bunu nasıl sağlarız bilmiyorum. 90lardan pek bişeyde kalmadı. ola ki olursa tekrar yol dolaylarından oraya gitmek yanıma alıcam bi sürü kasetlerimi. yine diycem bak bunu dinliyin hoşunuza gitcek iki beraber şarkı söledikten sonra. sonra takıcaklar teyp'e kaseti. ardından distortion filan gircek sesi kısıcaklar, beni kırmamak için yol boyunca maiden helloween filan dinliycez.
o diilde ben napmışım sahi iki saat boyunca dinletilir mi onlar ya?!

obahçede4yapraklıyoncayoktuvalla

2009-01-18T14:41:00.000-08:00

bi gün var;
...

bizim burda bi adam vardı sırtında sepetiyle dolanırdı. korkuturlardı bizi onla işte."velev ki bak sepetli adam gelir sizi çalar götürür yalnız dolaşmayın çok uzaklaşmayın bahçeden" diye. bizde yutardık bunu kuzenle. adam yaşlıydı baya ama topu topu kaç kez gördüm sorsanız 2-3 kez filandır. deli diyolardı ama kimsenin deli dediklerinden akıllı olmadığını ben çok sonra öğrendim. bahçemiz vardı bizim. yan evin oğluyla arada girer bilimum otu yerdik. ki inek olmadık. o benden fazla yiyodu ama. sonra nolmuştur hiç bi fikrim yok. ben tam tersi tembel oldum. belki ona yaramıştır o bizim bahçeden aşırma seansları. babanemlerle altlı üstlü oturuyoduk. daha devlet hastanesi filanda yoktu. amma velakin hiçhatırlamıorum onunyerinde ne vardı. 2 katlı bahçeli bi ev. şimdi oturduğumuz yer ise sade zeytinlikti . bi iki kez apartmanı ziyarete gelmiştik ondan bölük pörçük müteahhit(!)in bizi dolaştırması filan kalmış aklımda. duvarlar bembeyazdı yeni boyanmış fıstık gibi bina. şimdi sapsarı içi filan.
ben o iki katlı evdeyken etrafta ya hiç kız yoktu yada oynamıyoduk onlarla hatırladıklarımda silinip gitmiş heralde. top filan koşturduysakta bilmiorum. apartman hayatına geçince hepsi mahvoldu zaten. sahil vardı sonra dedem elimden tutar götürürdü aklımda en çok kalansa sıra sıra dizilmiş balonlar ve onları vurmaya çalışan büyük abilerdi. şu ünlü dinazorlu park sonradan yapıldı(y.n: bak bundanda hiç emin değilim) ama orda da adam gibi oynamadım. çekingen bi çocuktum kaynaşmakta zorluk çekiyodum zaten. evimizin içinde bi perde vardı. böle bordo renkli. kocaman. belki de ufaktır ama o boyutumla bana dev bi perde gibi geliyodu. sonraları başıma iş açıcak kafama takıp büyütme sendromlarıma da sebebiyet vermiştir. ben o perdeden acaip tırsıodum. kafamda arkasında birinin yaşadığı fikrini oturtmuşum boyuna kabus görüodum. perde gülüo filan. çocuk kafası işte. sonunda bigün görülen rüyayı kontrol etme mantalitesini keşfettiğim zamanlarda çekip açtıp perdeyi gülen kişiyide gördüm. sonraları çoğu kabusumda da figüran rolde olacaktı.
o zamanın yılbaşıları çok güzeldi. hani böyle amerikan filmlerindeki kocaman evlerde kutlanan yılbaşları vardır ya(öle bişey mi var lan?) aynı o havayı seziyodum. eniştem noel baba kılığına filan grmişti. ama hatırlaarımı toplasanız burdan bi iki kare ancak eder. o 2 katlı ev ve bir kaç yazlık hatırası dışında hem yazlıkta hem o evde yaşanan çoğu şeyi silmişim ben. nedenini de bilmiyorum. bahçesi olan bi evde büyümek güzeldi. ama her güzel şey gibi şehirleşmeye yenildi.
apartmanın ilk zamanları hakkında en ufak bi fikrim yok. ne taşınmaya dair bi anı ne komşularla tanışma filan. sanki birden hepsi varolmuş gibi. o 2 katlı evden sonra apartmanda(babanemlerin olduğu zamanlar dışında) belli bi komşuya gidip gelme görmüş değilim. zaten nüfus bakımından da pek hayırsızdı bizim apartman. iki arkadaşım vardı zaten. en çok zamanı onlarla geçiriyodum. o zamanda ortanın ortası bi siyaset güttüğümden bilimum kıskandırma ben haklıyım sne haklısın kimin evine gidelim sen söle gibi olaylarda arada kalan insan olma şahsıma düşmüş ulvi bi görevdi. sonra biri taşındı. biriyle de dandik iki disket oyunu yüzünden kavga ettik. ya da belki bizden habersiz bişeyler olmuştur da o öyle yönlenmiştir.
bizim bi arabamız vardı anadol. kuzenlerle tepeleme dolarık arkasına çok eğlenceli olurdu. arkada ki arabaları seyrederdik. bi de nerden estiyse yapıştırımş bizimkiler arabanın tepesinde bi sticker dünyaya dolanmış 'safinaz' kılıklı bi kadın üstünde de boşverli bi türkünün sözleri. bende boşverdim onları okuya okuya. yada kendimi kandırdım.
bugünden baksam o zamana o iki katlı evin yerinde kat kat bi bina var yine. üstte babanemler oturuyo ama hala. ne hikmetse bizim evin yanında ki ev uzun zaman dayandı. tabi bahçeden aşırdığımız ilk hırsızlık(ki ciddi ciddi çaktırmadan girioduk bahçeye nedense sanki bizi görseler kovalıycaklar gibi) deneymini yaşadığım arkadaşım çoktan gitmişti. bizim zeytinlikler beton doldu. sırayla her tarafa siteler yaptılar. dedemle ben ilkokul 1-2deyken ders çalışmaya giderdik e-5 i izleyen tepeye. karşı tarafta çingene çadırları olurdu hep hatırlıyorum. ayrım anayoldan başlar ya zaten. o tepenin de artık tepeliği kalmadı site site site başkada bişey yok.
o sepetli amcayı keşke görebilsem bi daha. kimi kimsesi de yokmuş çok sonraları sormuştum kimdi neydi diye.
gelip kaçırsa gerçekten keşke. beni boğulmaktan kurtaran eniştem hayatta olsa. ilkokulda çıkıp gittimiz avcılar yerinde dursa. ben gözde beni oyuna çağardığında yine başımı eğip utangaç rolüme bürünsem. o da haliyle anlamayıp ne salak çocuksun sen diyip çekip gitse. dedem eskisi gibi olabilse yine dimdik tepeye benden hızlı çıkabilse ki bi tepemiz olsa çimlerden uzansak. yeni alınmış bi oyunu görmeye gelse arkadaşlarım kimsede yokmuş diye şaşırabilseler yine. sinemada efekt gördüğü zaman ağızları bi karış insanlar var olsa...
benim hiç keşkem olmadı diyenler keşke diyebilse..
ne biliyim işte..

valla bencede ben hiç bişey hatıralmıyomuşum adam gibi okuyunca farkettim

concerto

2009-01-16T02:29:00.000-08:00

o diil de;
helloween' a gidemedim lan ben. senelerce odada kendini parçala bi duvardan bi duvara vur filan
sonra adamlar gelsin sen gitme. e dark tranquillity'de de aynı bok yine gideme. tek başıma napcam filan diye. böyle böyle baya konser oldu. sonra hiç alakam olmayan insanların konserlerinde buldum kendimi hep. hayatımda dinlememişim olsun millet var filan. gittim korn dinledim mesela hani insan severde dinler yok alakası bende o kalabalıktan kaçtım arka limanlara sığındım. gel gör ki bizim bütün arkadaş grubu konser sonrası darmadağan oldu. aynı şey festivallerde de vukuu buldu nitekim. benim sevdiğim grupların geneli eş dost arasında tutulmadığı için "lan gelsene şu var gidip izliyelim" diye sorduğum herkes yok ya bıdı bıdı var biz ona gitcez napcan sen şu da gel eğleniriz onlar sıkıcı.. açıklamalarıyla kendi istediğim gruplardan uzaklaştırıldım. ya da milleti ikna etcem diye uğraşırken sıkılıp izlemeye gitmeye üşendim filan. lakin sevgili okurlar şu dünyada çok isteyerek gidip izlediğim konser sayısı 4'ü geçmez. onlarda şans eseri yanımdakilerin grupla alakası olmadığı durumlardı. hani olay ters işlemişti de öyle gittik. ya da işte tek başıma gittim.
şu da var ki tek başına gitsene lan sende diyebilirsiniz. lakin bu durumda da konser sırasında olan eğlence kısmı-ki ben konserlerde yanımda biri olsada tekmişim gibi davranıyorum- bittikten sonra ki tenhalığı karşılamıyo. mesela bi alanı terk ediyoruz. çoğunluk arkadaşına dönüp anlatıo of ne biçimdi filan. e sende bunu konuşcak yada konuşanı dinlicek biri yok. bide o saate tek başına dönüş yolu filan. günün bitimi iğrenç olduktan sonra napıyım ben öle işi dimi.
bende sonunda olayı geyiğe vurmaya karar verdim. sanki grubu izleyince çok bişey oluyo. otur evinde dinle işte yutüp filanda var nasıl olsa. zaten konsere gelse bi grup çoğunluk yok mok dicek burun kıvırcak bende vazgeçtim o işten. ha iron maiden gelsin sevinçten bizim evi bile yakabilirim o ayrı.
kimse gelmesin ben giderim lan.

mecbur kalınca

2009-01-14T19:06:00.000-08:00

5te yatmaya son kampanyası başlatıyorum
kendi namıma
yapmıycam artık böyle.
öğlenleri uyanmayı sevmem ben bide. günün en güzel saati güneşin doğduğu saatidir. yoksa tepeye gelmişte batmaya yüz tutmuş güneşi napiyim ben. buna sebep olanda portatif cihaz elimdeki. önceden kambur çıkara çıkara oturuodum, yoruodu filan gözlerim mayışıyodu hadi diodum yatıyım en iyisi şimdi öle bişey kalmayınca sabahlar oldum hepten. bide ağzıma takıldı 'inanıyorum sana' 'mecbur kalınca'da ordan zaten

2009-01-14T18:56:00.000-08:00

sarı bir odanın içindeyim
dört duvarı bedduanla kaplı
çıkışı olmayan 4 yol var önümde
2si yarı açık acı evi
arasıra teneffüs iznim var sadece
gece aydınlatıyor gündüz karanlık duvarlarımı
kapı açık kapatınca çarpıyor rüzgar suratıma
siyaha boyalı ellerin
terli, nemli, yumuşak
dokundukça vücuduma
sırıtıyorum yersiz
gülüyorum bana gülmeyen korkusuzluklarına
bana ise korkuların kalıyor
kibirin, açlığın
bana kalanlarlı yakıyorum
ısınmaya ihtiyacım olunca,
gün ağırınca,
mecbur kalınca..

she-was-a bigbig-girl

2009-01-11T18:04:00.000-08:00

şu mekana ne zaman girsek
hep üst katta onu görcekmişim gibi geliyo
tribe giriyorum hafiften
aslında o orda yok
işide bırakmış heralde
az otobüste filan dinlemedim
shy'ı
hani hesapta bende gitcem de masada oturcam
o bana göz filan kırpıcak
lan buna yakın şeylerde oluyodu aslında
nerden bilirdim el ele fotolarını koyucağını
ben çevrimdışı saklanırken avatarına
sanal alem garip vesselam
şimdi msn filan olmasa ben yine merak içinde yaşıyo olcaktım
ya aldanıyo olcaktım
iyi mi kötü mü bilemedim ama bi gözüm kayıyo yinede oturuken
masada merdivene filan çıkan o'mu acaba diye.

breh

2009-01-09T19:07:00.000-08:00

bazı zamanlar
fena patlamalar oluyo bende düşünsel ve görsel tabanlı
sonra ertesi gün uyanıorum lan diyorum
o benmiydim sahiden
artık hep öyle davranıyım diyorum olmuyo
olmadıkça da moralim bozuluyo tam herşeyi unutrken
tekrar hatırlatıyo kendini ama
benden geçmiş artık
hani böyle kışın çok kar yağsın diye beklemek gibi
arada iki lapa lapa yağıyo sonra güneş açıyo
kar topluyo olm kesin tatil olcak okullar diyosun
sağ gösterip sol vuruyo
ne tatil var ne kar ne de bi önceki gün ki patlamalar

hmf

2009-01-09T19:00:00.000-08:00

haftalık dergi takip ederdim ben
sonra satanist dediler
bi gün eve geldim dergiler
bodrum katına inmişler
kedi mi kesicekler dedim
odada yer kalmamıştı dedi
halbüki baya bi yer vardı
iki dergi ne var at yatağın altına dursun
orda hiç muzır neşiryat saklamadım ben mesela
ama o dergilerde kimine göre öyleydi heralde
sonra ortalık yatıştı
süper kağıda a4 oldu dergi(öyle bişey işte)
topu topu iki ay devam etti
yazılı görsel medya, sağol!
haftalık okur yazarlığımın içine ettiniz.

aaba

2009-01-09T18:58:00.000-08:00

uyumsuz tenler
somurtup gerilirler
(ama)
ben düzenden ne anladıysam
hepsi cesur gibiler

ödül

2009-01-09T18:49:00.000-08:00

en iyi yardımcı erkek oyuncu

su(s)

2009-01-09T14:41:00.000-08:00

bardağın dolu tarafına bakmaktan
boş olanı göremez oldum.
azaldıkça içindeki su
yalanlarla oyalanıyorum.

2009-01-08T13:06:00.000-08:00

ayrıydı hayatlarımız
okul kitaplarında bile
coğrafyam iyi değildi benim
tarih bilgim kadar
ne gezginin olabildim
ne kimyana karıştım
haftasonuydun sen bende
bense senin çarşamba akşamın
öylesine yorgun
öylesine sıkıcı
öylesine ardındaydım

2009-01-07T05:41:00.000-08:00

"Koşuyor altı yaşında bir oğlan,
uçurtması geçiyor ağaçlardan,
siz de böyle koşmuştunuz bir zaman.
Çocuklara kıymayın efendiler."

evet nazım hikmet'ten. ve içinde insancıl birşeyler kalan herkesten. 'büyük'ler kendilerini
o kadar kaptırmış ki
büyüklük oyunlarına. çocukları düşünen yok. siz daha dökün kan; din adına, sermaye adına,
toprak adına, çıkar adına
dünyada tek bir saf çocuk bırakmayana kadar dökün kan. savaş boyalarınızı akıtamaz
bi avuç gözyaşı nasıl olsa.
oturun rahat koltuğunuzda ve rahatlığınızın acısını çıkartın suçu olmayan insanlardan.
bir uygarlık kurduk sonunda topraktan. hani ademoğlu gelmişti ya ordan. borcumuz var.
onu ödüyoruz anladım tamam.
ama daha kaç kurban vereceksiniz sapkın inançlarınıza. ötekilerin olmayacağı bir dünya..
ötekilerin olmayacağı..

kom

2009-01-06T05:25:00.001-08:00

saat, öğlen olmuş 2 de kalkmanın fenalığı içinde öle kalakaldım. kahvaltı adına makinada ısıttığım tostuda fazla ısıtmışım yanık kokusuyla irkildim. gün için yapacak çok şey yoktu aslında. her zamanki gibi hayata bağlanma kayanağının "power" düğmesine tıkladım. beynim radyasyonla dolarken seni hatırladım. ne biçim zaman geçrmiştik lan seninle. hani böyle aralıklı aralıklı. aslında ortada olan pek bişeyde yoktu. ama bağlılık vardı hani. sen gidene kadarda öyle sürdü. genelde sevincimi kıskançlık üzerinden nefrete dönüştüren bi insandım. aklımdan bunlar geçerken farketmeden emeseni açtım. ne gelen mail vardı ne de giden. zaten son zamanlarda gelen maillerin çoğunluğu forward ya da spam maillerdi. sana hiç mail yazmamıştım o geldi aklıma. acaba beklemişmiydin benden ? hani bi pazar sabahı böyle açıpta bilgisayarı "ah bana mail atmış canım" demişmiydin ? hiç sanmıorum. hem sen bana canım demezdin. desen desen odun filan derdin. niye bilmiorum. bazen dilimizde sürçerdi konuşurken beraber. araya yabancı diilerde şeyler katardık. sonra sen bana şarkı söylerdin. bende eşlik ederdim ama senin sesimi bastırmana özen gösterirdim. sesim kötüydü. ama düetimiz girince kulağıma çok güzel geliyordu. detonelerimi kapatıyordun sen. hem sesimde ki hem hayatımda ki. ilk tanıştığımız günler ne kadar acemiydik birbirimize. sabahladık sonra senle şarkılar eşliğinde beraber hiç görmediğim filmler izledik. ama seni benden alan beynimdeki radyasyondu aslında. zehirleniyordum sana baktıkça. şarkılardn alıntı bile yaptım sana bak: 'gözlerim bozuldu bak ne yaptın bana'.. bunları düşünürken hata verdin işte sen. istemeden de olsa. format attım duygularıma.

şifa, pazar, sıkıntı

2009-01-04T07:46:00.000-08:00

hastalık arifesi bi garip oluyo. zaten bütün gün evdesin halin yok filan bi de üstüne hastalık. yatalak konuma geldim resmen.
bizim evde pazar günleri balık günü bide. bende balığı hiç sevmem genelde bunu üşengeçliğime verselerde tat olarak beni tatmin eden bir hede değil kendisi. ama diğer deniz ürünlerinin bende ayrı yeri vardır. midye dolma olsun-kendisi yüzünden 1 hafta karın ağrısı bile çektim- kalamar olsun o olsun bu olsun hoştur hepsi ayrı ayrı. ama işte gel gelelim balık. yok olmuyo ya. eskiden pazar günleri pazartesiden önceki gün olduğu için sıkıcı geçer ya benim içinde pazar futbol programlarıyla özdeşleşmişti. sonunda nefret ettim bende futbolla ilgilenmiosam tek nedeni budur. parlimen sinema kulübü vardı halbüki ne güzel niye kaldırdılar hem geç yatma bahanesiydi o. tüm ev toplanıp film izlioduk ne güzel sonra yerini diziler aldı o büyüde kayboldu.bi ara şahane pazar mı ne vardı sanırım pazar günü griliğini siyaha çeviren başka bi program. televizyondan böyle soğudum ben pazarlar sayesinde. şimdi ise özellikle okul sonrası gün kavramı kaybolduğu zamanlar dışında kalan zamanda pazar gününü boka çeviren etken balık. illa bişey bulucam zaten o boşluğu dolduruyo bi yerde. küçükken balık yağı hapları vardı bide onları yutardım devamlı istemeden. acaba ordan kalma bişey mi diorum bu balık karşıtlığı.
hem kim ayıklıcak o kadar kılçığı?

2009-01-03T18:43:00.000-08:00

durağan bir gece yarısı
sözcükler dökülürken dilsiz ağızlardan
uyanık bir ten göz kolluyor perdelerin ardından
ışığı yansıyor ayın
ve bitmiş tükenmiş şarkıları
gece tenhalarının
kırmızı dokunuşuları gibi şarabın
yıllanmış ve beklemiş dudakları
hissediyor yavaşça dünden kalanları.
toprak göğü kucaklarcasına
açılırken kollarıyla
tadını kaybediyor

perdeleri aralıyor ten dünyaya
gözleri kısık
ve sözleri senin gibi
ne bi' yanım ne de his, sıcak

bırakıp gitmek demiştin
ya;
bırakıp gitmekti en çok seni hatırlatacak..

iki kere bin dokuz

2009-01-01T14:37:00.000-08:00

aras sırasını savmış eh madem yazalım bizde bi mektup 2009'a..

sevgili 2009,
2008 gibi dünya genel statüsü açısından boktan bir şekilde gelmiş olsan bile; ilk geldiğinin gecesi itibariyle neşe ve sevinç getirdin evimize. ben daha önceki yıllarda da çok ümitliydim şimdi senden de ümitliyim. o kadar ki kendimi daha bi dinç ve pek tabii fiziksel yaşıma oranla genç hissediyorum. niye diye sorarsan ben hep tek rakamları filan sevdim şindi senin sonunda 9 tek hem
hem bi kedidir tutturduk ya kedi dediğin 9 canlı tam bana göre. ikibin9 senden kalpsel durumlar hakkında ümitlimiyim bak işte orasını bilmiorum. hani olsada olur olmasa da olura döndü artık iş. yaklaşık ilk 3 aylık ömründe güzel şeyler olursa eğer senle iyi anlaşıcaz bence yok aynı tas aynı hamamsa ben sana sonuna kadar güvenimi kaybetmiycem. bu mektubu biliyorum çok daha büyüdüğünde okuyacaksın. o zaman duygulanmanı vay be neler yazmışlar bana demeni beklemiyorum. muhtemelen aynı konumda olan sana mektup yazan kişiler olacaktır. ulan herkes senden bişey bekliyo bence 9 olmanın değerini atlama. küçüklerini sev büyüklerini say. herkesi de sayma. adam olanı say. kucak dolusu sevgiler sana. dünyaya mutluluk ver biraz. paylaşalım. öptüm 9.
kimi mimliyim ben şindi okuyup etkilenen varsa yazsın :) bana bi haber verse olur.

yeni

2008-12-30T02:09:00.000-08:00

her yerde bir yeni yıl fırsatı dönüyo ya bizde takip eder olduk. bu arada dün büyük gürültüler eşliğinde istanbul il sınırları içinde başlayan kar 'fırtınası' en azından anadolu yakası için kendini günlük güneşlik ve soğuk(emin değilim dışarı çıkmadım) bir havaya teslim etmiş durumda. en son çok küçükken iyi kar yağdığını hatırlıyorum bi. biz o zaman annanemlere gidiyoduk çok sık. onlarda göztepedeydiler. ha ama göztepedeki en asgari düzeydeki binadalardı kendileri. ve hatta onca yeni site ve binanın arasında hala kendini muhafaza etmekte göztepe köprsününden yukarı devam ediosunuz oralarda bi yerdeydi. gidin bakın. sonra haliyle taşındılar tabi. su taşıma sistemli bi yerdi en kötü yanıda oydu zaten. sonra yakına geldiler biz her yılbaşı yaptığımız büyük ziyaretlerine devam ettik. geniş aile geleneği var normal olarak. sabah babane akşam annane böyle gider oldu. benim için çocukluk yılbaşılarının ve hatta ilk gençlik yıllarının yılbaşı akşamları tv' de zap yap kuruyemiş+tombaladan öteye gitmez. işin ilginci ben bu durumdanda memnunum. yıllar önce non serviam'da dalga amaçlı ufak hayatlar ufak mutluluklar filan yazmışlardı onu hedef koydum kendime ufak şeylerden çok yol alabiliyorum. mesela sakladığım gameshowlardan birinde şeyi gördüm geçen river raid oynamanın ihtişamı. hani herkes kız peşinde kariyer peşinde biz river raid oynuoduk.. diye devam eden bi yazı. ben hayatımı tam ona göre şekillendirdim işte. ha çok mu başarılı oldum. sanmıyorum. bazen okduğum şeylerden ufak ayrıntıları seçip hayatın anlamı yapıyorum farkına varmadan. farkına vardığımda da baya zaman geçmiş oluyo. gerçi arasıra durup düşünmüyo değilim. şimdi ki ben bi şekilde geri dönse o kendi kendine odalar arası kovboyculuk oynayan çocuğu görse ne der ne nasihat eder diye. ama sanırım diyceğim bişey yok. hayalgücü mucizevidir. dünyadaki tek ilahi kudrettir ve hatta. yılbaşında kar yağmasını hatırlamak gibidir. hiç yağmadığını bilerek(en azından hatıralar dahilinde). son veremedim yazıya buda böyle olsun.

kendi kendine konuşan bloger kişisi part 2.0

2008-12-26T11:33:00.000-08:00

voçırs diye bişey koydum oraya. hani bak ismide deiştirdim. türkçe okunaklı inglizce filan dokunaklı olur diye hani. ilk izleyen siz olun da yazmış blogger. hani sanki çukulata vercek. ya da bana yararı nedir bilemedim onuda hani kimse izlemese mesela o hep orda dursa nolcak. 'a lan herife bak o kadar bok yazmışki kimse sallamıo' mu olcak mesela. ya da bu şey gibi diil mi last.fm programı indirip lan iki damar dinliyim diyip programcağızı kapatmak gibi. hani sanki orda en popüler profil bende tüm dünya beni izlio. acaba voçırsa arkaplan filan mı yapsam lan. böle hani ok mok zaten sayfayıda beyaza boyadık dikkat çeker belki öyle. son zamanlarda iyce yalnızım be blogger valla bak. gündelik ziyaretçi sayım çok düşük mesela. evden çıkmaz oldum sürekli f5'e basıorum. arada bir arttımı bayram yapıyorum. ev, aile, çoluk çocuk hepsi benden kesti ümidi. aranızda voç ıyım bunu diyen varsa beri gelsin. severim kendisni. ama belli etmem. soğuk bi yapım var. ama sürekli gülerim. çok iyiyimdir. enseme vurup lokmamı yiyebilirsiniz. yerse.

erör

2008-12-24T15:11:00.000-08:00

arada erör veririm
sonra kendi çapımda terör estiririm
üstüne bol demli çay içerim
bana mısın(*) demez

*bkz.öncekikayıtlar